Λύκῳ ποτ᾽ ὀστοῦν φάρυγος' ἐντὸς ἠρείσθη· ἐρῳδιῷ δὲ μισθὸν ἄξιον δώσειν ἔταξε, τὸν τράχηλον εἰ καθιμήσας ἀνελκύσειε, καὶ πόνων ἄκος δοίη. Ὁ δ᾽ ἑλκύσας, τὸν μισθὸν εὐθέως ᾔτει. Και οι λείο μα Κἀκεῖνος αὐτῷ, καρχαρόν τι μειδήσας, « Σοὶ μισθὸς ἀρκεῖ, » φησίν, « ἀντ᾿ ἰατρείων, κεφαλὴν λυκείου στόματος ἐξελεῖν σῴην.» [Κακοῖς βοηθῶν μισθὸν ἀγαθὸν οὐ λήψη, ἀλλ' ἀρκέσει σοι μή τι τῶν κακῶν πάσχειν.]