· Λέων ἁλοὺς ἔρωτι παιδὸς ὡραίης, παρὰ πατρὸς ἐμνήστευε. Τῷ δ' ὁ πρεσβύτης οὐδέν τι δύσνουν, οὐδ᾽ ὕπουλον' ἐμφήνας, Δίδωμι γῆμαι, » φησί, « καὶ διδοὺς χαίρω. Τίς οὐ δυνάστῃ καὶ λέοντι κηδεύσει; Φρένες δὲ δειλαὶ παρθένων τε καὶ παίδων· σὺ δ᾽ ἡλίκους μὲν ὄνυχας, ἡλίκους δ᾽ ἡμῖν φέρεις οδόντας; τίς κόρη σε τολμήσει ἀφόβως περιβαλεῖν; τίς δ' ἰδοῦσα μὴ κλαύσει; Πρὸς ταῦτα δὴ σκόπησον εἰ γάμου χρήζεις, οι 10 μηδ᾽ ἄγριος θήρ, ἀλλὰ νυμφίος, γίνου. » Ὁ δὲ πτερωθείς, τῇ δόσει τε πιστεύσας, ἐξεῖλε τοὺς ὀδόντας, εἶθ᾽ ὑπὸ σμίλης ἀπωνυχίσθη· τῷ τε πενθερῷ δείξας, τὴν παῖδ' ἀπήτει. Τὸν δ᾽ ἕκαστος ἠλοία, ῥοπάλῳ τις, ἢ λίθῳ τις ἐκ χερὸς ὅ παίων. Εκειτο δ᾽ ἀργός, ὥσπερ ὓς ἀποθνήσκων, γέροντος ἀνδρὸς ποικίλου τε τὴν γνώμην σοφίῃ διδαχθείς, ὡς ἄμικτον ἀνθρώπους ἐρᾶν λεόντων, ἢ λέοντας ἀνθρώπων.