Ἰδὼν γεωργὸς νῆα ναυτίλων πλήρη βάπτουσαν ἤδη κῦμα κυρτὸν ἐκ πρῴρης, «Ὦ πέλαγος, » εἶπεν, « εἴθε μήποτ' ἐπλεύσθης, ἀνηλεὲς στοιχεῖον ἐχθρὸν ἀνθρώποις.» Ἤκουσε δ᾽ ἡ θάλασσα, καὶ γυναικείην λαβοῦσα φωνήν, εἶπε· « Μή με βλασφήμει· ἐγὼ γὰρ ὑμῖν οὐδὲν αἰτίη τούτων, ἄνεμοι δὲ πάντες, ὧν ἐγὼ μέση κείμαι. Τούτων δὲ χωρὶς ἂν ἴδῃς με καὶ πλεύσης, ἐρεῖς με τῆς σῆς ἠπιωτέρην γαίης.» [Οτι πολλὰ χρηστὰ πράγμαθ' αἱ κακαὶ χρήσεις τρέπουσιν εἰς τὸ χεῖρον, ὡς δοκεῖν φαῦλα.]