Ο Ἶρίς ποτ' οὐράνοιο πορφυρῆς κῆρυξ πτηνοῖσι κάλλους εἶπεν ἐν θεῶν οἴκοις ἀγῶνα κεῖσθαι. Πᾶσι δ᾽ εὐθὺς ἠκούσθη, καὶ πάντα θείων ἔσχεν ἵμερος δώρων. Ἔσταζε πέτρης αἰγὶ δυσβάτου κρήνη, καὶ θερινὸν ὕδωρ καὶ διαυγὲς εἱστήκει. Πάντων τ᾽ ἐπ' αὐτὸ φῦλον ἦλθεν ὀρνίθων, πρόσωπα δ᾽ αὑτῶν ἐξέλους καὶ κνήμας, ἔσειε ταρσούς, ἐκτένιζε τὰς χαίτας. Ἦλθεν δ' ἐκείνην καὶ κολοιὸς εἰς κρήνην γέρων κορώνης υἱός· ἄλλο δ᾽ ἐξ ἄλλου πτερὸν καθύγρων ἐντὸς ἁρμόσας ὤμων, μόνος τὰ πάντων ποικίλως ἐκοσμήθη, καὶ πρὸς θεοὺς ἤϊξεν αἰετοῦ κρείσσων. Ὁ Ζεὺς δ᾽ ἐθάμβει, καὶ παρεῖχεν τὴν νίκην, εἰ μὴ χελιδὼν αὐτόν, ὡς Ἀθηναίη, ἤλεγξεν, ἑλκύσασα τὸ πτερὸν πρώτη. Ὁ δ᾽ εἶπεν αὐτῇ· « Μή με συκοφαντήσῃς". » Τὸν δ᾽ ἄρα τρυγὼν ἐσπάρασσε καὶ κίχλη, καὶ κίσσα, καὶ κορυδαλὸς οὖν τάφοις παίζων, που χω νηπίων ἔφεδρος ὀρνέων ἵρηξ, τά τ᾽ ἄλλ᾽ ὁμοίως. Καὶ κολοιὸς ἐγνώσθη. [Ὦ παῖ, σεαυτὸν κόσμον οἰκεῖον κόσμει· ξένοις γὰρ ἐμπρέπων 9 στερηθήσῃ τούτων.]