Κόραξ δεδηχώς στόματι τυρὸν εἱστήκει· τυροῦ δ᾽ ἀλώπηξ ἐχανῶσαι κερδῴη μύθῳ τὸν ὄρνιν ἠπάτησε τοιούτῳ· Κόραξ, καλαί σοι πτέρυγες, ὀξέη γλήνη, θηητὸς αὐχήν· στέρνον αἰετοῦ φαίνεις· ὄνυξι πάντων θηρίων κατισχύεις· ὁ τοῖος ὄρνις κωφὸς ἐσσί, κοὐ κρώζεις. Κόραξ δ' ἐπαίνῳ καρδίην ἐχαυνώθη, στόματος δὲ τυρὸν ἐκβαλών, ἐκεκράγει. Τὸν δ᾽ ἡ σοφὴ λαβοῦσα, κερτόμῳ γλώσση, « Οὐκ ἦσθ᾽ ἄφωνος, » εἶπεν, « ἀλλὰ φωνήεις. Ἔχεις, κόραξ, ἅπαντα· νοῦς δέ σοι λείπει. »