Ἱππεὺς τὸν ἵππον, ἄχρι μὲν συνειστήκει · ὁ πόλεμος, ἐκρίθιζε κάτρεφεν χόρτῳ, παραστάτην γενναῖον ἐν μάχαις κρίνων· ἐπεὶ δ᾽ ἐπαύσατ', ἦν δὲ λοιπὸν εἰρήνη, καὶ μισθὸν ἱππεὺς οὐκ ἔτ᾽ εἶχεν ἐκ δήμου, τότ᾽ ἐκεῖνος ἵππος πολλάκις μὲν ἐξ ὕλης κορμοὺς παχεῖς κατῆγεν εἰς πόλιν βαίνων, μισθῷ τε φόρτον ἔφερεν ἄλλοτ᾽ ἀλλοῖον, ἐπ’3 τὸ πνεῦμα σῴζων ἐπ' ἀχύροισι δυστήνοις, σάγην τε νώτοις ἔφερεν, οὐκέθ᾽ ἱππείην. Ὡς δ᾽ αὖ πρὸ τειχῶν πόλεμος ἄλλος ἠκούσθη, σάλπιγξ τ' ἐφώνει πᾶσιν ἀσπίδα σμήχειν, ἵππους τε κοσμεῖν καὶ σίδηρον ὀξύνειν, κἀκεῖνος αὖ τὸν ἵππον ἐγχαλινώσας ὁ δεσπότης* παρῆγεν, ὡς ἐφιππεύσων. Ὁ δ᾽ ὀκλάσας ἔπιπτεν οὐκέτ᾿ ἰσχύων. « Εντασσε πεζοῖς σαυτόν, » εἶπεν, « ὁπλίταις· σὺ γάρ μ' ἀφ᾽ ἵππων εἰς ὄνους μεταστήσας, πῶς αὖτις ἵππον ἐξ ὄνου με ποιήσεις; »