Ο Αἶγάς ποτ' εἰς ἔπαυλιν αἰπόλος χρήζων ἐπανακαλεῖν, ὡς αἱ μὲν ἦλθον, αἱ δ᾽ οὔπω, μιῆς ἀπειθοῦς ἐν φάραγγι τρωγούσης κόμην γλυκεῖαν αἰγίλου τε καὶ σχίνου, τὸ κέρας κατῆξε μακρόθεν λίθῳ πλήξας. Τὴν δ᾽ ἱκέτευε· « Μή, χίμαιρα συνδούλη, πρὸς τοῦ σε! Πανός, ὃς νάπας ἐποπτεύει, τῷ δεσπότῃ, χίμαιρα, μή με μηνύσης· ἄκων γὰρ ηὐστόχησα, τὸν λίθον ῥίψας. Ἡ δ᾽ εἶπε· « Καὶ πῶς ἔργον ἐκφανὲς κρύψω; τὸ κέρας κέκραγε, κἂν ἐγὼ σιωπήσω. »