Μῦς ταῦρον ἔδακεν. Ὁ δ᾽ ἐδίωκεν ἀλγήσας τὸν μῦν· φθάσαντος δ᾽ εἰς μυχὸν φυγεῖν τρώγλης, ὤρυσσεν ἑστὼς τοῖς κέρασι τοὺς τοίχους, ἕως κοπωθεὶς ὀκλάσας ἐκοιμήθη παρὰ τὴν ὀπὴν ὁ ταῦρος. Ενθεν ἐκκύψας ὁ μῦς ἐφέρπει, καὶ πάλιν δακὼν φεύγει. Ὁ δ᾽ ἐξαναστὰς οὐκ ἔχων ὃ ποιήσει, διηπορεῖτο· τῷ δ᾽ ὁ μᾶς ἐπιτρύξας· Οὐχ ὁ μέγας αἰεὶ δυνατός· ἔσθ᾽ ὅπου μᾶλλον τὸ μικρὸν εἶναι καὶ ταπεινὸν ἰσχύει. »