Βίου τις ἤδη τὴν μέσην ἔχων ὥρην (νέος μὲν οὐκ ἦν, οὐδέπω δὲ πρεσβύτης), λευκαῖς μελαίνας μιγάδας ἐκλόνει χαίτας· · εἶτ᾽ εἰς ἔρωτας ἐσχόλαζε καὶ κώμους. Ἤρα γυναικῶν δύο, νέης τε καὶ γραίης· νέον μὲν αὐτὸν ἡ νεῆνις ἐζήτει βλέπειν ἐραστήν, συγγέροντα δ᾽ ἡ γραίη. Τῶν οὖν τριχῶν ἑκάστοθ᾽ ἡ μὲν ἀκμαίη ἔτιλλεν ἃς ηὕρισκε λευκανθιζούσας· ἔτιλλε δ᾽ ἡ γραῖς, εἰ μέλαιναν ηὑρήκει· ἕως φαλακρὸν ἡ νέη τε χἢ γραίη και ἔθηχ'', ἑκάστη τῶν τριχῶν ἀποσπῶσα. [Αεὶ γὰρ ἕν γε τιλλόμενος ἐγυμνοῦτο. Φάσκει δ' ὁ μῦθος τοῦτο πᾶσιν ἀνθρώποις· Ἐλεεινὸς ὅστις εἰς γυναῖκας ἐμπίπτει· ἀεὶ γὰρ ἕν γε δακνόμενος † γυμνοῦται.] Τα