Δήμητρι ταῦρον ὄχλος ἀγρότης θύων, ἅλω πλατεῖαν οἰνάσιν' κατεστρώκει. Κρεῶν τραπέζας εἶχε, καὶ πίθους οἶνου. Ἐκ τῶν δὲ παίδων ἐσθίων τις ἀπλήστως ὑπὸ τῶν βοείων ἐγκάτων ἐφυσήθη, κἀπῆλθ᾽ ἐς οἶκους, γαστρὸς ὄγκον ἀλγήσας”. Πεσὼν δ᾽ ἐφ' ὑγραῖς μητρὸς ἀγκάλαις, « Οἴμοι· τί ταῦτ᾽; » ἐφώνει· « δυστυχὴς ἀποθνήσκω· τὰ σπλάγχνα γάρ, τεκοῦσα, πάντα μοὐκπίπτει*. » Ἡ δ' εἶπε· « Θάρσει, κἀπόβαλλε· μὴ φείδου· οὐ γὰρ σά, τέκνον, ἀλλ' ἐμεῖς τὰ τοῦ ταύρου. [Ὅταν ὀρφανοῦ τις οὐσίην ἀναλώσας, ἔπειτα ταύτην ἐκτίνων ἀποιμώζῃ, πρὸς τοῦτον ἄν τις καταχρέοιτο τῷ μύθῳ.]