Δυσμαὶ μὲν ἦσαν Πλειάδων, σπόρου δ' ὥρη· καί τις γεωργὸς πυρὸν εἰς νεὸν ῥίψας, τα αποδείξεις και ἐφύλασσεν ἑστώς. Καὶ γὰρ ἄκριτον πλήθει μέλαν κολοιῶν ἔθνος ἦλθε δυσφώνων, ψαρές τ', ὄλεθρος σπερμάτων ἀρουραίων. ο Τῷ δ' ἠκολούθει σφενδόνην ἔχων κοίλην παιδίσκος. Οἱ δὲ ψᾶρες ἐκ συνηθείης! ἤκουον εἰ τὴν σφενδόνην ποτ' ᾐτήκει, καὶ πρὶν λαβεῖν ἔφευγον. Εὗρε δὴ τέχνην · ὁ γεωργὸς ἄλλην, τόν τε παῖδα φωνήσας Και ἐδίδασκεν· « Ὦ παῖ· χρὴ γὰρ ὀρνέων ἡμᾶς σοφὸν δολῶσαι φῦλον. Ἡνίκ᾽ ἂν τοίνυν ἔλθωσ᾽, ἐγὼ μέν, » εἶπεν, « ἄρτον αἰτήσω· σὺ δ᾽ οὐ τὸν ἄρτον, σφενδόνην δέ μοι δώσεις. » Οἱ ψᾶρες ἦλθον, κανέμοντο τὴν χώρην. Ὁ δ' ἄρτον ᾔτει, καθάπερ εἶχε συνθήκη οἱ δ᾽ οὐκ ἔφευγον. Τῷ δ᾽ ὁ παῖς λίθων πλήρη τὴν σφενδόνην ἔδωκεν· ὁ δὲ γέρων ῥίψας τοῦ μὲν τὸ βρέγμα, τοῦ δ᾽ ἔτυψε τὴν κνήμην, απο ἑτέρου τὸν ὦμον. Οἱ δ' ἔφευγον ἐκ χώρης. Γέρανοι συνήντων, καὶ τὸ συμβὰν ἠρώτων. Καί τις κολοιῶν εἶπε· « Φεύγετ᾽ ἀνθρώπων γένος πονηρόν, ἄλλα μὲν πρὸς ἀλλήλους λαλεῖν μαθόντων, ἄλλα δ᾽ ἔργα ποιούντων. » [Δεινὸν τὸ φῦλον τῶν δόλῳ τι πραττόντων.]