Quattuor immensis quondam per prata iuuencis
fertur amicitiae tanta fuisse fides,
ut simul emissos nullus diuelleret error,
rursus et e pastu turba rediret amans.
Hos quoque collatis inter se cornibus ingens
dicitur in siluis pertimuisse leo,
dum metus oblatam prohibet temptare rapinam
et coniuratos horret adire boues.
Sed quamuis audax factisque immanior esset,
tantorum solus uiribus impar erat.
Protinus aggreditur prauis insistere uerbis,
collisum cupiens dissociare pecus.
Sic postquam dictis animos disiunxit acerbis,
inuasit, miserum diripuitque gregem.
Tunc quidam ex illis : Vitam seruare quietam
qui cupiet, nostra discere morte potest ;
neue cito admotas uerbis fallacibus aures
impleat aut ueterem deserat ante fidem.