Aquila irata fuit Accipitri, et iussit eum capi et sibi presentari. Egresse
igitur aves, ex precepto Aquile cui tenebantur servire, insecute sunt
Accipitrem totis viribus fugientem. Quem cum fortiter instarent cum magno
agmine et ipse iam deficere inciperet, in antrum rupis se misit ut ibi
mortem evaderet. Hoc igitur facto, volucres foris astabant, diligenter
eum observantes et obsidionem facientes. Cum autem diu exspectatus nequaquam
exiret, qualiter extraheretur cogitabant. Visum est itaque eis quod per
Ardeam hoc fieri posset convenientur, si longi colli rostro eum intus
impeteret et apprehenderet. Res ergo Ardee committitur. Que, animum in
hostem parans, lacitantem infestare cepit. Cui cum nimis molesta esset
[et] longo collo superba eum fatigaret, intrusum eius collum cautus apprehendit
rostro suo et captivam eam tenuit. Illam autem, anxiata et nimio terrore
occupata, liquida stercora dimist, quibus socias aves sursum aspectantes
deturpavit. Tandem vero recuperato collo, ipsa de rustico facto confusa,
in patria sua remanere noluit. Sed statim mare transire cogitavit et in
viam se misit. Cui Cornix obvia data quo [vadat] querit et unde. Et ait
Ardea : Pudor fugat me de patria et propero transire maria. Ad quam Cornix
: Mea laude ad patriam redibis, quia, quocumque fugeris, semper culus
tuus adhe[re]bit tibi.
Moralitas. Malus in Francia malus in Anglias erit : celum enim est mutare,
non animum, trans mare currere.