Pant[h]era cecidit in foveam. Illi ergo, qui lacum foderant, feram captam
videntes, diversis eam penis molestabant. Alii fustibus eam cedebant;
alii stipitibus trudebant; alii lapidibus obruebant. Sed quia solet aspectus
graciam cuilibet dare, erat ibi quidam qui ei conpaciebatur, et aliis
dixit : Parcite innocenti que neminem lesit; et hiis verbis illorum animos
temperavit, ut a persecucionibus illius cessarent. Tunc aderant ibi qui
panem ei proiecerunt, ut vitam retineret. Facto autem vespere, abeuntes
illi semivivam eam reliquerent, mane redituri ut mortuam extraherent.
Postea vero illa, vires recuperans, veloci se saltu inde eripuit, et ad
cubilia sua rediit. Paucis quoque diebus interpositis, ipsa, iniuriarum
suarum non immemor, persecutoribus suis vicem reddere non tardavit. Ad
[v]illam igitur veniens, pastores fugavit, pecudes dissipavit, mordens
et devorans, et, in aratores impetum faciens, exterruit eos. Illi ergo,
dampna non curantes, tantum pro vita supplicabant. Tunc Panthera illis
respondit : Scio quis me fustibus lesit, quis me lapidavit. Scio quis
michi propicius fuit et panem porrexit : singulis equa lance merita reconpensabo.
Moralitas. Hec inprobi et iniuriosi audiant, ne aliquem iniuste ledant,
et misericordes gaudeant, quia misericordiam consequentur.