Lis et discordia fuit inter Equum et Cervum. Equus enim, videns Cervum
nobiliter incedentem erecta fronte, pertitis (sic) eminentibus, ventre
gracili et gressu facili, invidebant ei munera nature. Venit ergo ad venatorem
et ait : Magnum scio Cervum et pinguem, quem leviter capere potes. Carnes
mensam multis diebus honestabunt; cornua medicinam habent; combusta enim
febres pellunt; et corium non erit inutile; bursam enim ditabit argenteis.
Venator ergo cupidus dicta commendat et qualiter capi possit interrogat.
Et ait Equus : Meo, ut ostendam, capiendus est auxilio : vos me equitabitis
et ego Cervum inveniam. Quem ut videritis, statim venabulo transfigetis.
Venator ergo ascendit Equum et emovit Cervum, qui, in fugam versus, montes
transiens et saltus, cursu meliori ab oculis eorum eripitur. Equus igitur,
calcaribus perfossus et fatigatus discursibus, fessorem (sic pro sessorem)
suum talibus detimuit (sic) : Viribus destituimur et non apprehendimus
quod sequimur. Melius ergo cessemus quam omnino deficiamus. Descende ergo
et dimitte me. Venator respondit ei : Non te sic possideo ut tibi obediens
fiam; sed tu pocius freno et calcaribus meis, velis, nolis, obedies.
Moralitas. Sic invidi, ut forciores fiant illis quibus invident, aliene
se subiiciunt potestati. Sed sepe contigit ut nec voluntatem suam in illis
compleant, nec servitutem, cui se sponte subdiderunt, de cetero evadant.