Quidam procatus est Uxorem alterius, et, ut ad silvam eam duceret ad
Veneris commercia, contigit Virum eos sequi. Amator ergo, rescipiens retro,
dum Virum sequentem vidit, Dominam deseruit et fugiendo nemus peciit.
Mulier vero, a Proco derelicta, Virum venientum expectavit. Vir ergo,
cum ad eam pervenerat, statim de socio itineris inquisivit, et quare fugerit
ipsam interrogavit. Mulier autem, mulierum fidem testando, negavit verba
et facta, dicens se(d) nec hominem vidisse, nec iuvenum novisse. Homo
ergo inde iratus per Iovem et Superos visa confirmavit. Et ait Uxor :
Credo tuis verbis, karissime, quia rem scio, figura congnosco. Certa sum
enim quod in signum michi facta sunt ista. Sic etenim matri mee accidit,
sic contigit ave et a(r)tave mee, anno quo misse sunt ad inferos, fatis
trahentibus illas. Me quoque fata vocant. Nunc ergo, dilecte mi, solum
hoc superest ut amicos nostros convocemus et parantes, quorum consilio
iura thori solvamus, et cum porcione susbtancie que me contingit ad claustrum
transeam, ubi, meliorato vivendi studio, breve spatium vite quod restat
redimere possim in fletu et ieiunio. Quo audito, Vir, timens ne substanciam
perdat et Mulierem, rogat eam ne sic velit facere, et iurat se talia in
ioco dixisse. At illa respondit : Minime tibi credere volo, nisi coram
amicis nostris et cognatis in reliquiis michi iuraveris ea que locutus
fueris falsa fuissse. Igitur Vir, victus a Muliere, coram cognatis eorum
optatum illi iuramentum fecit. Que, post hec animosa reddita, que prius
clav[i]culo attemptavit, tunc in aperto perpetrare non erubuit, marito
non contradicente, ne soror fieret, si cuncta sibi non licerent.
Moralitas. Moralitatem tibi collige quam fidem mulieris perfidia poterit
prestare.