Domina quedam Mariti sui decepit absenciam, Procum ad amplexus suos intromittendo.
Maritus autem, reversus et per rimulam ex industria introspiciens, vidit
eos commisceri, et ait : O utinam foret quod sub umbra video! Ad hanc
ergo vocem Mulier stupefacta prosiliit, tunica distracta et sparsis sine
lege capillis, et in occursum Marito data sic eum allocuta est : O rerum
karissime, quid sibi voluit optativum illud, quod cum suspirio protulisti?
Ille autem refert : Visum est michi qualiter adolescens quidam, socius
thori, amplexus tuos [et] leta basia carperet, et lasciva gaudia duceret.
Ad hec Mulier : Adhuc superest vobis de antiquo sale infatuato. Hec enim
est antiqua fatuitas tua, omni scilicet visioni credere et sompniis. Et
ait homo : Non refero tibi nocturna sompnia, sed diurnas visiones quas
oculis vidi. Et Mulier respondit : Ergo omnia credit, ut cernis? Cui Vir
inquit : Quid non credat oculis suis qui fallere nesciunt? Et ait domina
: Ergo adesto, et re veritatem ibimus experiri. Erat igitur ibi dolium,
cum aqua sub sole positum, et illuc trahi[t] illa Maritum. Et ait illi
: Hic ergo inspicies et iuvenem de quo ais invenies. Vir itaque credidit
uxori et inspexit, sed solum se in aqua reperit, et dixit : Procum non
invenio, sed Maritum video. Et Mulier dixit ad eum : Ergo vera sunt que
vides? Et ait Maritus : Nequaquam sunt vera, sed veritatis umbra. Tunc
ergo Mulier concludit dicens : Bene igitur credere potes oculis tuis,
qui sic te iudice fallunt? Vir itaque facilis fallictur; verba Mulieris
laudavit, dicens tucius for(t)e homini care conjugi[s] fidei credere quam
fallentibus oculis.
Moralitas. Moralitas huius fabule querenda est in muliere.