Fur erat insignis, qui libenter nocturna silencia fefellit. Iste igitur,
nocturno fatigatus circuitu, in pratum venit. Erat autem estivum tempus,
cum hec facta sunt, et pratum erat floribus et gramine vestitum, et rivus
in prato dulce murmurans discurrebat. Hec ergo Furem lassum ad quieta
invitant. Fur igitur, temporis amenitate et loci delectatus, se deposuit
in gramine et membra sua quieti dedit. Sed dum sompnus eum obruit, statim
Scarabeus eum subintravit. Si autem Scabronis queras ingressum, sue non
immemor sortis, per inferiorem regionem est ingressus. Fur ergo, hospitis
sui inportunitatem senciens, protinus evigilavit, et in partibus illis
quas Scabro occupaverat graviter dolere cepit. Venit ergo tandem ad medicos
et eos super hoc casu consuluit. At illi gravidum eum esse dixerunt. Et
homo credidit medicos laboris causam tetigisse, quia sic sibi visum testabatur
fuisse. Res igitur ista nova et stupenda per totam diffunditur viciniam,
et audientes mirati sunt et timuerunt valde, quia malum portendere illud
dixerunt. Observabant ergo Furem laborantem et gementem, circa eum assidentes
ut finem rei viderent et periculum quod portendere videbatur. Dum igitur
ille gemit et clamat ut pariturus, ecce Scabro, longo luctamine fatigatus,
per viam qua subiit regressus est, et ipse, stimulator(um) equorum, stimulator
Furis inventus est et partus.
Moralitas. Talis est misera hominum consuetodo, ut semper novitatibus
gaudeant, et nova, licet periculum afferant, desideranter exspectant.