Homo quidam habuit Uxorem rebellem et contumacem, garrulam et pertinacem.
Contigit aliquando ut pariter ambularent in prato, quod nuper dominus
prati cum summa diligencia flacaverat, et ait Homo : Quam diligenter et
congrue falcatum est hoc pratum! Mentiris, ait Mulier, quoniam forpice
(sic pro forcipe) precisum est. Semper, inquit Vir, verbis meis contrarius
(sic) fuisti. Sed tamen hoc vere scio quod pratum hoc vicinus meus false
(sic) demessuit. Deliras, ait Mulier, quia forcipe factum est hoc. Secundum
consuetudinem tuam, inquit Vir, semper novissima vis retinere verba. Et
deiiciens illam incubuit super eam, et dixit : Ego lingue officium, qua
semper proterva fuisti locuta, tibi impediam, nisi michi consencias. Et
ait : Quo instrumento precisum est pratum? Quia igitur linguam eius arripuerat
et fortiter premebat, plena verba formare non poterat, sed orhipe pro
forcipe dixit. Tunc incepit linguam incidere, et quesivit ut quesierat
ante. Illa autem, quia iam linguam amiserat et loqui non potuit, signo
quo valuit pertinaciam ostendit, forcipis formam et officium digitis ostentans.
Sic Vir Mulieri linguam amputavit.
Moralitas. Sic litigiosi et contumaces iurgia sua semper malo fine concludunt;
malunt enim iniuste alios superare quam ipse iuste subiiciantur.