Symia conplacuit sibi in prole sua, quod visum est ei quod forma natorum
suorum inconparabilis esset. Quod alie bestie considerantes, que magis
iocoso erant, simulata eos gracia venerabant[ur] matrem et liberos, de
forma commendantes. Mater igitur, de data sibi laude superba, Leonis faciem
postulavit, ut egregios uteri sui fetus sub eius representaret laudibus.
Jussa est igitur in presenciam regis adesse. Cui protinus natos suos ostentavit,
rogans ut ipse facies eorum laudare vellet. Et Leo subridens ait : De
vobis michi videtur quod sitis bestie mirabiles magis quam optabiles,
nec tales nati, meo iudicio, sunt laudandi; sed vulgo dicitur : quelibet
Vulpes sue caude refert laudes. Symia ergo, tristis reordens (sic pro
recedens) et confusa, Ursum habuit obvium, qui matrem erubescentem fallaci
lauda iocundavit, filiorum genus et formam commendans, et interrogavit
eam si illi essent filii quos omnes bestie sic laudassent. Cui laudis
cupida mater respondens : Sunt vere, vere sunt, inquit, isti nati mei,
quos merito laudastis. Et rogavit Ursus, ut eos tangere in amplexibus
suis et oscularetur eos. Unde illa multum gavisa minorem et porrexit ad
osculandum. At ille per horam parvulum amplexans, dum mater ad oscula
spectat, quem osculandum recepit in guttur suum trusit devorandum.
Moralitas. Omnis presbiter suas commendat reliquias, et quelibet Vulpes
suam laudat caudam; et precipue cavendum iudico, ne fallax Ursus, id est
adulator, illum devoret qui vana laude delectatur.