Draco iunxit cum Homine quoddam fedus societatis et amicicie, et commorabantur
simul. Factum est igitur post breve tempus ut Draco thesauros suos illius
fidei et custodie committeret, argentum scilicet et aurum cuius non erat
numerus. Et Draco, doctus gemmarum, fuit eciam dives earum. De veste vero
preciosa si curam habuerit ignoro. Hos igitur thesauros Viro commisit
servandos. Post hec autem serpens callidus, fidem socii experiri cupiens,
ovum in midum attulit, et ait : Alius quoque ad me spectat thesaurus,
non multo minor isto, quem videre debeo (sic) et custodire. Tucn igitur
de pura fide hoc ovum custodito, quia in eo pendet vita et omnis salus
mea. Hoc dicto Draco in viam ivit, Vio ad rerum custodiam derelicto. At
illi (sic), auri cupidus, de thesauro sibi optinendo cogitavit, et ovum,
in quo Draconis vitam consistere credidit, frangere secum deliberavit;
quod sine mora opere complevit. Draco iste igitur, ad sociam suum properando
reversus, dum ovum fractum invenit, socii fidem aperte cognovit.
Moralitas. Bonum est homini amicum et socium experiri ut fidei cognite
tucius se credere possit et committere.