Gallus in sterquilin[i]o conversabatur; quem Vulpes intuens accessit,
et ante illum residens in hec verba prorupit: Numquam vidi volucrem tibi
similem in decore, nec cui plus laudis debetur pro vocis dulcedine, patre
tuo tantum accepto, (sic pro excepto), qui, cum alcius cantare voluit,
oculos claudere consuevit. Gallus igitur, amator laudis, sicut Vulpes
docuit, lumina clausit, et alta voce cantare cepit. Protinus Vulpes, in
eum irruens, cantum in tristiciam vertit, raptumque cantorem ad nemus
deferens properavit. Aderant forte pastores in campo, qui Vulpem profugam
canibus et clamoribus insequebantur. Tunc Gallus sit Vulpi : Dicite quod
vester sim et quod nichil ad eos spectet rapina ista. Vulpe igitur incipiente
loqui, Gallus, elapsus ab ore ipsius, auxilio pennarum mox in arbore summa
refugium invenit. Tunc Vulpes ait : Ve sibi qui loquitur, cum melius deberet
tacere! Cui Gallis de sublimi respondit : Ve sibi qui claudit oculos,
cum pocius eos deberet aperire!
Moralitas. Non est exigua res suo tempore loqui, et suo tempore reticere;
mors enim et vita in manibus lingue sunt.