Est ardalionum quædam Romæ natio,
Trepide concursans, occupata in otio,
Gratis anhelans, multa agendo nil agens,
Sibi molesta et aliis odiosissima.
Hanc emendare, si tamen possum, volo
Vera fabella; pretium est operæ attendere.
Cæsar Tiberius cum petens Neapolim
In Misenensem villam venisset suam,
Quæ, monte summo posita Luculli manu,
Prospectat Siculum et respicit Tuscum mare,
Ex alte cinctis unus atriensibus,
Cui tunica ab umeris linteo Pelusio
Erat destricta, cirris dependentibus,
Perambulante læta domino viridia,
Alveolo coepit ligneo conspargere
Humum æstuantem, jactans come officiolum:
Sed deridetur. inde notis flexibus
Præcurrit alium in xystum, sedans pulverem.
Agnoscit hominem Cæsar, remque intellegit:
Heus! inquit dominus. ille enimvero adsilit,
Donationis alacer certæ gaudio.
Tum sic jocata est tanta maiestas ducis:
Non multum egisti et opera nequiquam perit;
Multo maioris
alapæ mecum veneunt.