Quantum valerent inter homines litteræ
Dixi superius; quantus nunc illis honos
A Superis sit tributus tradam memoriæ.
Simonides idem ille de quo rettuli,
Victori laudem cuidam pyctæ ut scriberet
Certo conductus pretio, secretum petit.
Exigua cum frenaret materia impetum,
Usus poetæ more est et licentia
Atque interposuit gemina Ledæ sidera,
Auctoritatem similis referens gloriæ.
Opus adprobavit; sed mercedis tertiam
Accepit partem. Cum relicuas posceret:
Illi inquit reddent quorum sunt laudis duæ.
Verum, ut ne irate te dimissum sentiant,
Ad cenam mihi promitte; cognatos volo
Hodie inuitare, quorum es in numero mihi.
Fraudatus quamuis et dolens iniuria,
Ne male dimissus gratiam corrumperet,
Promisit. Rediit hora dicta, recubuit.
Splendebat hilare poculis convivium,
Magno apparatu læta resonabat domus,
Repente duo cum juvenes, sparsi puluere,
Sudore multo diffluentes, corpore
Humanam supra formam, cuidam seruolo
Mandant ut ad se provocet Simonidem;
Illius interesse ne faciat moram.
Homo perturbatus excitat Simonidem.
Unum promorat vix pedem triclinio,
Ruina camaræ subito oppressit ceteros;
Nec ulli juvenes sunt reperti ad januam.
Ut est vulgatus ordo narratæ rei
Omnes scierunt numinum præsentiam
Vati dedisse
uitam mercedis loco.