Canes legatos olim misere ad Jovem
Meliora vitæ tempora oratum suæ,
Ut sese eriperet hominum contumeliis,
Furfuribus sibi consparsum quod panem darent
Fimoque turpi maxime explerent famem.
Profecti sunt legati non celeri pede;
Dum naribus scrutantur escam in stercore,
Citati non respondent. Vix tandem invenit
Eos Mercurius et turbatos adtrahit.
Tum vero vultum magni ut viderunt Jovis,
Totam timentes concacarunt regiam.
Propulsi vero fustibus vadunt foras.
Vetat dimitti magnus illos Jupiter;
Mirati sibi Legatos non revertier;
Turpe æstimantes aliquid commissum a suis,
Post aliquod tempus alios ascribi jubent.
Rumor cacatus superiores prodidit;
Timentes rursus aliquid ne simile accidat,
Odore canibus anum, sed multo, replent.
Mandata dant; legati mittuntur; statim
Abeunt; rogantes aditum continuo impetrant.
Consedit genitor tum deorum maximus
Quassatque fulmen; tremere cpere omnia.
Canes confusi, subitus quod fuerat fragor,
Repente, odore mixto cum merdis, cacant.
Di clamant omnes vindicandam injuriam.
Sic est locutus ante pnam Iuppiter:
Non est legatos regis non dimittere,
Nec est difficile pnas culpæ imponere.
Sed hoc feretur pro ludibrio præmium:
Non veto dimitti, verum cruciari fame,
Ne ventrem continere non possint suum.
Illi autem qui miserunt bis tam futtiles
Numquam carebunt hominum contumelia.
Ita nunc Legatos expectantes posteri,
Novum ut
venire quis videt culum olfacit.