Κώνωψ ἐπιστὰς κέρατι καμπύλῳ ταύρου, μικρόν τ᾽ ἐπισχών, εἶπε ταῦτα βομβήσας· « Εἴ σου βαρύνω τὸν τένοντα καὶ κλίνω, καθεδοῦμ᾽ ἀπελθὼν ποταμίας ἐπ᾿ αἰγείρου. Ο Ὁ δ', « Οὐ μέλει μοι, » φησίν, « οὔτ᾽ ἐὰν μείνῃς, οὔτ᾽ ἂν ἀπέλθῃς· οὐδ᾽ ὅτ᾽ ἦλθες ἐγνώκειν. » [Γελοῖος ὅστις, οὐδὲν ὤν, κατ᾿ ἀνθρώπων τῶν κρεισσόνων θρασύνεθ᾽, ὥς τις ὢν σφόδρα.]