Ἰατρὸς ἦν ἄτεχνος. Οὗτος ἀῤῥώστω πάντων λεγόντων, « Μὴ σὺ δέδιθι, σωθήσῃ· Το πάθος μέν ἐστι χρόνιον, ἀλλ' ἔσῃ ῥᾴων.» ὁ δ᾽ ἄτεχνος ὧδ᾿ ἰατρὸς εἶπεν εἰσβαίνων· « Έτοιμα δεῖ σε πάντ' ἔχειν· ἀποθνήσκεις. οὐκ ἐξαπατῶ σε, » φησίν, « οὐδ᾽ ἐνεδρεύω τὴν αὔριον γὰρ τό γ' ἄκρον* οὐχ ὑπερβήσῃ. » Ταῦτ᾽ εἶπε, καὶ τὸ λοιπὸν οὐκέτ᾽ εἰσῄει. Χρόνῳ δ᾽ ἐκεῖνος ἐκ νόσων ἀνασφήλας,της Πόνο και κα προῆλθεν ὠχρός, τοῖς ποσὶν μόλις βαίνων, Ὁ δ' ἰατρὸς αὐτῷ, « Χαίρ', » ἔφη συναντήσας καὶ πῶς ἔχουσιν οἱ κάτω διηρώτα. Κἀκεῖνος εἶπεν· « Ηρεμοῦσι, τῆς Λήθης πιόντες. Ἡ Κόρη δὲ χὦ μέγας Πλούτων πρώην ἰατροῖς δεινὰ πᾶσιν ἠπείλουν ἐπὶ τῷ θεραπεύειν τοὺς νοσοῦντας ἀνθρώπους, ἀνέγραφον δὲ πάντας· ἐν δὲ τοῖς πρώτοις Τα καὶ σὲ γράφειν ἔμελλον· ἀλλ᾽ ἐγὼ δείσας εὐθὺς προσῆλθον, ἡψάμην τε τῶν σκήπτρων, καπώμοσ' αὐτοῖς ὅτι σὺ ταῖς ἀληθείαις ο ἰατρὸς οὐκ εἶ, καὶ μάτην διεβλήθης. »