Ἵππος τε καὶ βοῦς καὶ κύων ὑπὸ ψύχους κάμνοντες ἦλθον οἰκίην ἐς ἀνθρώπου. Κἀκεῖνος αὐτοῖς τὰς θύρας ἀναπλώσας, παρῆγεν ἔνδον, καὶ παρ᾽ ἑστίῃ θάλψας πυρὸς γεμούσῃ, παρετίθει τι τῶν ὄντων', κριθὰς μὲν ἵππῳ, λάθυρα δ' ἐργάτῃ ταύρῳ· ὁ κύων γὰρ αὐτῷ συντράπεζος εἱστήκει. Ξενίης δ' ἀμοιβὴν ἀντέδωκαν ἀνθρώπῳ, μερίσαντες αὐτῷ τῶν ἐτῶν ἀφ᾽ ὧν ἔζων· ὁ μὲν ἵππος εὐθύ”· διόπερ ἐν χρόνοις 8 πρώτοις ἕκαστος ἡμῶν γαυρός ἐστι τὴν γνώμην· ὁ δὲ βοῦς μετ᾿ αὐτόν· διόπερ, εἰς μέσους ἥκων, μοχθεῖ, φίλεργός ἐστιν όλβον ἀθροίζων· ὁ κύων δ᾽ ἔδωκε, φασί, τοὺς τελευταίους. Διὸ δυσκολαίνει, Βράγχε, πᾶς ὁ γηράσας, καὶ τὸν διδόντα τὴν τροφὴν μόνον σαίνει, ἀεὶ δ᾽ ὑλακτεῖ, καὶ ξένοισιν οὐ χαίρει.