Κοιμωμένου λέοντος ἀγρίης χαίτης διέδραμεν μᾶς· ὁ δὲ λέων ἐθυμώθη· φρίξας δὲ χαίτην ἔθορες φωλάδος κοίλης. Κερδώ δ' ἐπεχλεύαζεν ὡς ἐκινήθη πρὸς μῦν ὁ πάντων θηρίων τυραννεύων. Ὁ δ', « Οὐχὶ τὸν μῦν, » εἶπεν, « ὦ παλαμναίη, δέδοικα, μή μου τὴν δορὴν κνίσῃ φεύγων κακὴν δὲ μελέτην ἐπ᾿ ἐμὲ τῆς ὁδοῦ τρίβει. [Αρχόμενον ἄρτι τὸ θρασὺ τῶν ὑβριζόντων, κἂν μικρὸν ᾖ, κώλυε, μηδὲ συγχώρει εὐκαταφρόνητον σαυτὸν εἶναι τοῖς φαύλοις.]