Ἦν τις κατ' οἴκους ἀνδρὸς εὐσεβοῦς ἥρως ἔχων ἐν αὐλῇι τέμενος. Ενθα δὴ θύων στέφων τε βωμοὺς καὶ καταβρέχων οἴνῳ, προσηύχετο ἀει· « Χαῖρε, φίλταθ᾽ ἡρώων, καὶ τὸν σύνοικον ἀγαθὰ δαψιλῆ ποίει. » Κἀκεῖνος αὐτῷ νυκτὸς ἐν μέσαις ὥραις, « Αγαθῶν μέν, » εἶπεν, « οὐδὲν ἄν τις ἡρώων, ὦ τᾶν, παράσχοι· ταῦτα τοὺς θεοὺς αἴτει· κακῶν δὲ πάντων, ἅ γε σύνεστιν ἀνθρώποις, δοτῆρες ἡμεῖς. Τοιγὰρ εἰ κακῶν χρήζεις, εὔχου· παρέξω πολλά, κἂν ἓν αἰτήσης. Πρὸς ταῦτα λοιπὸν αὐτὸς οἶδας εἰ θύσεις. »