Ἔνιφεν ὁ Ζεύς· αἰπόλος δέ τις φεύγων εἰς ἄντρον εἰσήλαυνε τῶν ἀοικήτων τὰς αἶγας ἁδρῇ χιόνι λευκανθιζούσας. Εὑρὼν δ' ἐκεῖ τάχιον εἰσδεδυκυίας αἶγας κερούχους ἀγρίας πολὺ πλείους ὧν αὐτὸς ἦγε, μείζονάς τε καὶ κρείσσους, ταῖς μὲν φέρων ἔβαλλε θαλλὸν ἐξ ὕλης, τὰς δέ γ' ἰδίας ἀφῆκε μακρὰ λιμώττειν. Ὡς δ' ἠθρίασε, τὰς μὲν εὗρε τεθνώσας, αἱ δ᾽ οὐκ ἔμειναν, ἀλλ' ἐρῶν ἀβοσκήτων ἀνέμβατον δρυμῶνα ποσσὶν ἠρεύνων. Ὁ δ' αἰπόλος [γελάσας] ἦλθεν εἰς οἴκους, αἰγῶν ἔρημος· ἐλπίσας δὲ τὰς κρείσσους, οὐκ ὤνατ᾽ οὐδ᾽ ὧν αὐτὸς εἶχεν ἐκ πρώτης.