Εἰς ἄστυ τετράκυκλον ἄῤῥενες ταῦροι ἅμαξαν ὤμοις εἷλκον. Ἡ δ᾽ ἐτετρίγει, καὶ τὸν βοώτην θυμὸς εἶχε. Τῇ δ' οὕτως, ἐγγὺς προσελθών, εἶπεν ὡς ἀκουσθῆναι· Ὦ παγκάκιστον κτημάτων, τί δὴ κρώζεις, ἄλλων ἐπ᾽ ὤμοις φερομένη σιωπώντων; » Κακοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστι μακρὸν οἰμώζειν αν ἄλλων πονούντων, ὥσπερ αὐτὸς εἶ κάμνοι.