Εἰς λύκον ἀλώπηξ ἐμπεσοῦσα δειλαίη, ζωγρεῖν ἐδεῖτο, μηδὲ γραῦν ἀποκτείνειν. Ὁ δ', « Ἂν λόγους μοι τρεῖς ἀληθινοὺς εἴπῃς, ἐγώ σε, νὴ τὸν Πᾶνα, » φησί, «ζωγρήσω. » Ἡ δ', « Είθε μέν μοι πρῶτα μὴ συνηντήκοις· ἔπειτα δ', εἴθε τυφλὸς ὢν ὑπηντήκοις. τρίτον δ᾽ ἐπ᾽ αὐτοῖς, » εἶπε, « μὴ σύγ' εἰς ὥρας” ἵκοιο, μηδέ μοι πάλιν συναντήσαις. »