Ηριζε τεφρὴ γέρανος εὐφυεῖ ταῷ σείοντι χρυσᾶς πτέρυγας. « Ἀλλ᾽ ἐγὼ ταύταις, » ἡ γέρανος εἶπεν, « ὧν σὺ τὴν χρόην σκώπτεις, ἄστρων σύνεγγυς ἵπταμαί τε καὶ κράζω. Σὺ δ', ὡς ἀλέκτωρ, ταῖσδε ταῖς καταχρύσοις χαμαὶ πτερύσσῃ, » φησίν, « οὐδ᾽ ἄνω φαίνῃ. Θαυμαστὸς εἶναι σὺν τρίβωνι βουλοίμην, ἢ ζῆν ἀδόξως πλουσίῃ σὺν ἐσθῆτι.»