Ξουθὴ χελιδών, ἡ πάροικος ἀνθρώπων, ἦρος καλιὴν ηὐθέτιζεν ἐν τοίχῳ, ὅπου γερόντων οἶκος ἦν δικαστήρων κἀκεῖ νεοσσῶν ἑπτὰ γίνεται μήτηρ οὔπω πτερίσκοις πορφυροῖς ἐπανθούντων. Ὄφις δὲ τούτους, ἑρπύσας ἀπὸ τρώγλης, ἅπαντας ἑξῆς ἔφαγεν. Ἡ δὲ δειλαίη κ παίδων δώρων συμφορὰς ἀπεθρήνει, Οίμοι, » λέγουσα, « τῆς ἐμῆς ἐγὼ μοίρης ὅπου νόμοι γὰρ καὶ θέμιστες ἀνθρώπων, ἔνθεν χελιδὼν ἠδικημένη φεύγει.