Κορυδαλὸς ἦν τις ἐν χλόῃ νεοσσεύων, [τῷ χαραδριῷ πρὸς τὸν ὄρθρον ἀντάδων.] Καὶ παῖδας εἶχε ληίου κόμη θρέψας λοφῶντας ἤδη καὶ πτεροῖσιν ἀκμαίους. Ὁ δὲ τῆς ἀρούρης δεσπότης, ἐποπτεύων, ὡς ξηρὸν εἶδε τὸ θέρος, εἶπε· « Νῦν ὥρη πάντας λαβεῖν μοι τοὺς φίλους, ἵν᾿ ἀμήσω. » Καί τις κορυδαλοῦ τῶν λοφηφόρων παίδων ἤκουεν αὐτοῦ, τῷ τε πατρὶ μηνύει, σκοπεῖν κελεύων που σφέας μεταστήσει. Ὁ δ᾽ εἶπεν· « Οὔπω καιρός ἐστι νῦν φεύγειν · ὃς γὰρ φίλοις πέποιθεν, οὐκ ἄγαν σπεύδει. » Ὡς δ᾽ αὖτις ἐλθών, ἡλίου θ᾽ ὑπ᾽ ἀκτίνων ἤδη ῥέοντα τὸν στάχυν θεωρήσας, μισθὸν μὲν ἀμητῆρσιν αὔριον πέμψειν, μισθὸν δὲ πᾶσι δραγματηφόροις δώσειν εἶπεν, κορυδαλός φησι νηπίοις · « Ὄντως νῦν ἐστιν ὥρη, παῖδες, ἀλλαχοῦ φεύγειν, ὅτ᾽ αὐτὸς αὑτῷ, κοὐ φίλοισι, πιστεύει. »