Λύκος ποτ' ἄρνα πεπλανημένον ποίμνης ἰδών, βίη μὲν οὐκ ἐπῆλθεν ἁρπάξων 1, ἔγκλημα δ᾽ ἔχθρης εὐπρόσωπον ἐζήτει. « Οὐ σύ μέ τι πέρυσι μικρὸς ὢν ἐβλασφήμεις; κατα και Ἐγὼ οὐ σὲ πέρυσιν 2, ὅς γ᾽ ἐπ᾽ ἔτος ἐγεννήθην. » « Οὔκουν σὺ τὴν ἄρουραν ἣν ἔχω κείρεις; « Οὔπω τι χλωρὸν ἔφαγον, οὐδ᾽ ἐβοσκήθην. « Οὐδ' ἆρα πηγὴν ἐκπέπωκας ἣν πίνω; » Θηλὴ μεθύσκει μέχρι νῦν με μητρῴη. » Τότε δὴ τὸν ἄρνα συλλαβών τε καὶ τρώγων, « Ἀλλ᾽ οὐκ ἄδειπνον, » εἶπε, « τὸν λύκον θήσεις, κἂν εὐχερῶς μου πᾶσαν αἰτίην λύσῃς. »