Vouerat attritus quondam per proelia miles
omnia suppositis ignibus arma dare
uel quae uictori moriens sibi turba dedisset,
uel quicquid profugo posset ab hoste capi.
Interea uotis foris affuit et memor arma
coeperat accenso singula ferre rogo.
Tunc lituus rauco deflectens murmure culpam,
immeritum flammis se docet esse prius :
Nulla tuos, inquit, petierunt tela lacertos
uiribus affirmes quae tamen acta meis.
Sed tantum uentis et cantibus arma coegi,
hoc quoque summisso (testor et astra) sono.
Ille resultantem flammis crepitantibus addens,
Nunc te maior, ait, poena dolorque rapit.
Nam licet ipse nihil possis temptare nec ausis,
saeuior hoc, alios quod facis esse malos.