Flens puer extremam putei consedit ad undam,
uana supervacuis rictibus ora trahens.
Callidus hunc lacrimis postquam fur uidit obortis,
quaenam tristitiae sit modo causa rogat.
Ille sibi abrupti fingens discrimina funis
atque auri queritur dissiluisse cadum.
Nec mora, sollicitam traxit manus improba uestem :
exutus putei protinus ima petit.
Paruulus exiguo circumdans pallia collo,
sentibus immersus delituisse datur.
Sed post fallaci suscepta pericula uoto
tristior, amissa ueste, resedit humi.
Dicitur his sollers uocem rupisse querelis
et gemitu summos sollicitasse deos :
Perdita, quisquis erit, posthac bene pallia credat
qui putat in loquidis quoe natet urna uadis.