Anser erat cuidam pretioso germine feta
ouaque quae nidis aurea saeoe daret.
Fixerat hanc uolucri legem natura superbae,
Ne liceat pariter munera ferre duo.
Sed dominus, cupidum sperans uanescere uotum,
Non tulit exosas in sua lucra moras,
Grande ratus pretium uolucris de morte referre,
Quae tam continuo munere diues erat.
Postquam nuda minax egit per uiscera ferrum
Et vacuam solitis fetibus esse uidet,
Ingemuit tantae deceptus scrimine fraudis
Nam poenam meritis rettulit inde suis.
Sic qui cuncta deos uno male tempore poscunt,
Iustius his etiam uota diurna negant.