Scarabo, de fimo egressus, sursum respexit, et Aquilam in sublimi volantem
vidit, animoque inflatus [est], sociisque Scarabonibus dixit : Indignor
satis, quod alie volucres nos parvipendunt, et neque vermes neque volucres
nos esse permittunt, sed mixtos nos esse dicunt, et hoc quoque ignominie
nostre adiiciunt, quod saturati volamus, et, cum esuries nos cogit, tunc
repimus. Ego autem sepe consideravi eam que prima est inter eas; sed nichil
in ea video quod super id commendem, quod in me habeo. Vox etenim eius
non est dulcior quam est mea, et ale sue non sunt meis pulchriores. Sed
unum est, in quo me maxime dehonesto, scilicet quod in tellure repo, et
superas auras cum aliis avibus non frequento. Et alas suas levans, statim
se misit ad supera, cantus sui nequaquam oblitus. Volebatque prevenire
Aquilam et ipsa superior fieri. Sed fraudatus est a desiderio suo, quia,
subito a proposito suo deficiens, cum Aquliam anticipare non posset, fessus
ad yma se remisit, et, cum huc et illuc reptando ad dimissum fimum nescivit
redire, talia dixisse fertur : Non curarem modo si nullus subiiceretur
michi, dum ego non subiicerer modo vulpi, et nichil michi esset utrum
dicerer vermis esse vel volucris, dum solummodo possem ad fimum redire,
ne me contingat hic fame perire.
Moralitas. Sic superbia inanes decipit, qui, sua non contenti condicione,
dum ad alciora contendunt, ad priora redire volentes non inveniunt.