Accipiter in arbore quadam consedit, et in vicino loco Philomena ad educandos
pullos nidum locaverat. Intellexit igitur Philomena, ex pulsu alarum supervenientis
Accipitris, quoniam ille venerat, qui sine misericordia sui similes persequi
solebat, unguibus graviter comprimens et ab iniquo rostro crudeliter discerpens;
et misericordia mota super parvulos suos, anxia et supplex rogare cepit
ut illis parceret. Qui respondit : Facturus sum quod petis, si cantu,
ut soles, dulces melodias dederis. Illa respondit : Si secura esse possum
quod nec pullos meos nec me ledas, quantos volueris cantus te faciam audire.
Quod ut michi constare facias, longius a me recede, et in remocioris arboris
ramo consiste, ut timor omnis absit et libera voce leticiam cordis valeam
ostendere.
Moralitas. Sepe fit, ut qui sapiencia preditus est in corde, ex presencia
illius quem reveretur eloquencia non possit haberi.