Urbanus quidam domitam habuit Monedulam, quam crebra ammonicione ad humanas
voces instruxerat. Illam vero iniquo casu Vicinus suus morti dedit. Dominus
ergo, mortem Monedule grave ferens, querimoniam suam coram Iudice deposuit.
Cui Iudex ait : Dampnosa parum est mors avicule, nisi aliqua speciali[s]
causa fuerit in laude. Tunc ait Urbanus : Humanum est visa sapere; verba
enim et voces nostras mirabiliter expressit, et inauditos modulos proferre
consuevit. Judex : Si fuit ut dicis, gravem constat esse iacturam volucris
tue. Citatur igitur Vicinus, dampni perpetrator, qui di reatu timidus,
Iudicem placare intendens, pellem arietis rubricatam sub clamide sua secum
tulit. Cuius extremitatem Iudex considerans significacionem rei et sermonis
(et) interpretacionem cognovit. Actorem proinde interrogat : Quod cantus
vel qualia verba habuit Monedula nostra? Qui respondit : Nec cantus eius
scio, nec verba referre valeo. Tunc Iudex, captus munere pellis, ait :
Meo iudicio, volucris data facis (sic forsan pro de qua faris), nec vita
precium dedit, nec morte sua grave dampnum contulit.
Moralitas. Sic multi sunt, qui loqui nesciunt, nec tamen reticere volunt.