Cattus et Vulpes obviaverunt sibi in campo sub spina, et, invicem salutantes
se, societatem inter se firmaverunt. Dixit ergo Cattus Vulpi : Quantum
potero in tua societate confidere et qualiter succurres nobis, si opus
fuerit? Cui Vulpes respondit : Octoginta michi sunt astucie, et adhuc
sacculus plenus, quibus, si necessitas ingruerit, iuvari poterimus; sed
ego numquam solvam sacculum, donec omnes alie defecerunt. Scio eciam quod
nichil nobis nocere poterit tot artibus munitis. Talibus auditis, dixit
Cattus : Nostra societas non est equa. Ego enim non, nisi solam, habeo
artem qua vivere possum. Interim autem, dum talia gerunt, ecce duo leporarii,
sagati (sic pro sagaci) nare Vulpem sencientes, in campo advolant, et
ait Vulpes Catto : Quid modo laudatis, ut faciam? Cui Cattus : Michi quidem
consulere possum; sed vobis consilium non habeo. Saltumque faciens, spine
se commis(s)it auxilio. Vulpes vero instantes canes, spinam circumgirando,
per horam fefellit. Tunc ait Cattus : Pro Deo non parcas plus sacculo.
Post hec, apprehensa a canibus Vulpe, ait ei Cattus iterum : Sovite modo
sacculum, quia necessitas instat. Respondit Vulpes : Nimis peperci sacculo.
Quapropter, si vestram solam artem modo scirem, carior esset michi omnibus
meis. Tunc ait ei Cattus : Verum esse scio quod dicitur : quando strictissime
nutat Vulpes, et circumducitur et facillime capitur.
Moralitas. Sic aliqui in multis artibus pereunt, et aliqui sola sustentantur
arte et honeste vivunt.