Pravo favore labi mortales solent
Et, pro judicio dum stant erroris sui,
Ad pænitendum rebus manifestis agi.
Facturus ludos dives quidam nobilis
Proposito cunctos invitavit præmio,
Quam quisque posset ut novitatem ostenderet.
Venere artifices laudis ad certamina;
Quos inter scurra, notus urbano sale,
Habere dixit se genus spectaculi
Quod in theatro numquam prolatum foret.
Dispersus rumor ciuitatem concitat.
Paulo ante vacua turbam deficiunt loca.
In scæna vero postquam solus constitit
Sine apparatu, nullis adjutoribus,
Silentium ipsa fecit expectatio.
Ille in sinum repente demisit caput,
Et sic porcelli vocem est imitatus sua,
Verum ut subesse pallio contenderent
Et excuti juberent. Quo facto, simul
Nihil est repertum, multis onerant laudibus
Hominemque plausu prosequuntur maximo.
Hoc vidit fieri rusticus: Non mehercule
Me vincet inquit, et statim professus est
Idem facturum melius se postridie.
Fit turba major. jam favor mentes tenet
Et derisuros, non spectaturos, scias.
Uterque prodit. Scurra degrunnit prior,
Movetque plausus et clamores suscitat.
Tunc simulans sese vestimentis rusticus
Porcellum obtegere quod faciebat scilicet,
Sed, in priore quia nil compererant, latens,
Peruellit aurem vero, quem celaverat,
Et cum dolore vocem naturæ exprimit.
Adclamat populus scurram multo similius
Imitatum, et cogit rusticum trudi foras.
At ille profert ipsum porcellum e sinu,
Turpemque aperto pignore errorem probans:
En hic
declarat quales sitis judices