Ζεὺς καὶ Ποσειδῶν, φασί, καὶ τρίτη τούτοις ἤριζ' Ἀθηνᾶ, τίς καλόν τι ποιήσει. Ποιεῖ μὲν ὁ Ζεὺς ἐκπρεπέστατον ζῴων ἄνθρωπον· ἡ δὲ Παλλὰς οἶκον ἀνθρώποις· ὁ δ᾽ αὖ Ποσειδῶν ταῦρον. Ἡ μέθη τούτοις Τα κριτὴς ὁ Μῶμος· ἔτι γὰρ ἐν θεοῖς ᾤκει. Κἀκεῖνος, ὡς πέφυκε, πάντας ἐχθραίνων, πρῶτον μὲν εὐθὺς ἔψεγεν τὸ τοῦ ταύρου, τῶν ὀμμάτων τὰ κέρατα μὴ κάτω κεῖσθαι, ὡς ἂν βλέπων ἔτυπτε· τοῦ δέ γ᾽ ἀνθρώπου, μὴ σχεῖν θυρωτὰ μηδ᾽ ἀνοιχτὰ τὰ στήθη, και ὡς ἂν βλέποιτος τὸν πέλας τί βουλεύοι· τα τῆς οἰκίης δέ, μὴ τροχοὺς σιδηρείους ἐν τοῖς θεμείλοις γεγονέναι, 6 τόπους ἄλλους συνεξαμείβειν δεσπόταισιν ἐκδήμοις. Τί οὖν ὁ μυθός φησιν ἐν διηγήσει7; Πειρῶ τι ποιεῖν, τὸν φθόνον δὲ μὴ κρίνειν. Ἀρεστὸν ἁπλῶς οὐδέν ἐστι τῷ Μώμῳ.