Perdix dum in loco eminentiori sederet, aduen[it] Vulpis, et dixit ei
: Quam formosa est facies tua, crura tua ut rostrum, os tuum sicut corallum!
Nam si dormires, pulchrior esses. Credens ei Perdix clausit oculos, atque
eam il[l]ico Vulpis rapuit. At Perdix fletu permixta locuta est : Per
artium tuarum uirtutes te quaeso, ut antea nomen meum dicas, et sic me
deuorabis. At ubi Vulp[is] Perd[i]c[em] uoluit nominare, aperuit os, et
euasit Perdix. Dolens Vulp[is] ait : Heu me quid opus fuerat loqui? R[espondit]
Per[dix] : Heu me dormire quid necesse erat, cui somnus non uenerat?
Qui, ubi eis necessarium non est, loquuntur, et ubi eos uigilare oportet,
dormiunt.