Aquila cum tristis sederet in (in) arborem, ubi Miluus insederat, dixit
ad eam Miluus : Cur uideo faciem tuam tam tristem? At illa : Quo [modo]
aegra non ero, quia quaero parilem coniugii mei, et reperire non possum.
Cui Miluus : Me accipe, quia superior tibi (sic pro te) sum, ut quaeris.
Cui Aquila : Quid ergo uenari tu poteris? Miluus : Struthionem unguibus
meis captum saepius deuoraui. Illa haec audiens adquieuit, et accepit
eum in coniugio maritali. Transactoque tempore quod nuptiis fuerat dedicatum,
dixit ei Aquila : Vade, et rape nobis praedam, secundum quod pollicitus
es. Et uolans in altum exhibuit ei immanissimum Soricem; omni enim erat
putredine madefacta (sic). Cui Aquila : Haec est promissio tua? Cui Miluus
: Ego ut ad tuum potissimum peruenire possem coniugium, si qua mihi impossibilia
uoluisses extorquere, nullatenus me tibi impleturum potui denegare.
Mulieribus, quae dum sibi ditiores exquirunt, postea ignauis sociantur.